opThika's Nederlandstalige expeditiecruise
Donderdag, 18 januari 2007 - zondag, 21 januari 2007
Rond 4 uur worden we opgehaald voor de transfer naar ons schip, de Professor Molchanov. De bemanning ontvangt de gasten en zorgt ervoor dat iedere koffer in de juiste hut terecht komt. Vervolgens is er een korte kennismakingsbijeenkomst in de bar.
Dan varen we de haven van Ushuaia uit. Langzaam verdwijnt het stadje uit het zicht: Ushuaia, end of the world, the beginning of everything! We worden naar binnen geroepen voor een uitleg over de "algemene veiligheid" op het schip en dat moet uiteraard geoefend worden. De oefening is geslaagd, we missen maar 1 passagier. Hierna staat – als beloning - het diner voor ons klaar. We varen al in het Beagle Channel, op weg naar onze droom: Antarctica.
Kortom, een goed begin van onze expeditiecruise.
Na een voor de meesten onrustige nacht worden we om half 8 gewekt. Tijdens het ontbijt blijkt, dat de Drake zijn tol eist. Niet iedereen is aanwezig wegens zeeziekte. Over de dag verspreid zijn er een aantal presentaties over Antarctica. We leren veel van deze presentaties, die een goede inleiding vormen op ons bezoek aan het zevende continent.
Na nog een woelige nacht worden we opnieuw gewekt, deze keer door de zachte Vlaamse tonen van onze gids Louis Beyens. Ook deze dag wordt er een aantal lezingen gegeven. Onder het motto "Iedereen kan fotograferen" schrijven onze fotografen Jan Vermeer en Wim Klomp een fotowedstrijd uit met als onderwerp “De Albatros”. Hoewel ze in groten getale om ons schip cirkelen, is het nog een hele kunst om ze op de gevoelige plaat vast te leggen.
Na het diner volgt als voorbereiding op onze eerste landing de verplichte briefing over het gebruik van zodiacs.
Om half 5 al wordt de groep wakker gemaakt voor een prachtig uitzicht over de ijsbergen van Antarctica en spotten we de eerste pinguïns. Met een half uurtje vertraging landen we met de zodiacs op Devil Island. We komen oog in oog te staan met een enorme kolonie adéliepinguïns. Het is schitterend om ze van zo'n kleine afstand te kunnen bewonderen zonder ze te verstoren. De zon schijnt en het is lekker warm. Eigenlijk veel te warm, maar wel lekker zo. Om 12 uur is iedereen weer terug op de boot voor de lunch.
Langs prachtige ijsbergen vaart de Molchanov naar onze volgende landingsplaats, Brown Bluff, waar we om kwart voor 4 voet aan wal zetten. Deze keer zelfs twee soorten pinguïns tegelijk: de adélie- en de ezelspinguïn. Die face-to-face ontmoeting met de pinguïns zal ik nooit meer vergeten! En dit aangevuld met een betoverend mooi landschap. Daarnaast nog de reuzenstormvogel en een aantal verschillende robben. Wat gaat de tijd toch snel!
Tussen de ijsbergen door varen we naar de Molchanov terug. Kortom, een zeer goed begin van onze expeditie.
Iloon Ellen
Maandag, 22 januari 2007
Vanmorgen is het weer vroeg dag. Na het ontbijt vaart de Molchanov door een nauwe toegang, Neptunes Bellows geheten, om in de krater van Deception Island te komen. Rond 8.45 uur meert de eerste zodiac aan in Whaler's Bay.
Een aantal van ons kijkt rond bij de verlaten en vervallen walvis- en onderzoekstations van de Noren en Britten. Anderen maken een wandeling van een 20 minuten naar Neptune's Window met aan de ene kant uitzicht over de krater en aan de andere kant over het water vanwaar we de krater binnen zijn komen varen. Het is helder weer en het uitzicht is prachtig! Op weg naar Neptune's Window worden we overvallen door het brullen van een pelsrob. Deze heeft zich verstopt achter een rots en is dus niet te zien van te voren. Zo zie je maar weer, dat je op alles kan rekenen!
Aan de waterkant zit een groepje kinbandpinguïns. Een paar ligt heerlijk lui in het vulkaangruis en eentje staat parmantig rechtop om zich heen te kijken. Hij houdt het allemaal goed in de gaten... Natuurlijk zijn dit mooie plaatjes voor de fotografen! Je blijft dan ook gewoon foto's maken... 
De geplande laatste zodiac naar het schip is om 10.45 uur, maar sommigen willen eerst nog het Antarctische water uitproberen. De vulkaan verwarmt het water op een natuurlijke manier en het schijnt dan ook redelijk warm te zijn. Een zestal mensen waagt de stap en neemt een duik. Een kostelijk gezicht om mensen in badkleding te zien naast mensen die ingepakt zijn met dikke jassen, sjaals en mutsen!
Het is een geslaagde ochtendlanding.
Bij aankomst op het schip is het bijna tijd voor de lunch. Daarna landen we bij Hannah Point, waar een enorme hoeveelheid kinband- en ezelspinguïns en een hele groep zeeolifanten te zien is. Ook wordt er een macaronipinguïn gespot. Een zeldzaamheid, daar ze normaal gesproken niet zo zuidelijk voorkomen! Maar om deze te vinden, zijn de nodige aanwijzingen nodig! "Zie je die 4 kuikens? Dan die pinguïn die aan zijn buik krabt? Daarachter staat er een zijn jong te voeren en dan daarachter! Hij kijkt nu naar links. Nu kijkt hij naar de zee. Nu gaat hij liggen en zie je 'm niet meer. Oh, nu staat ie weer. Zie je 'm al?”
"Ja, nu zie ik 'm!" Snel op de foto zetten.
Zoals iedere avond is er net voor het avondeten nog een briefing in de bar, waarin onze fotografen deze keer de winnaar van de albatroswedstrijd bekend maken. Een erg mooie foto!
Al met al weer een geslaagde dag in Antarctica. Het is een voorrecht om dit alles mee te mogen maken!
Jeanine Aerssens
Dinsdag, 23 januari 2007
Bij het wekken om half zeven ligt de Molchanov voor anker bij Cuverville Island. Het is een beetje bewolkt en drie graden. Cuverville, zegt onze reisinformatie, is ontdekt door de Belgische ontdekkingsreiziger Adrien de Gerlache. Hij vernoemde het naar de Franse vice-admiraal Cuverville.
Even na acht uur staan we op het strand; overal om ons heen stralen gletsjers in de zon. Wij waren al eens hier, met de Thika Travel reis van 2004, maar we herkennen het nauwelijks. Toen was het veel meer bewolkt, en het moet ook een andere plek zijn geweest waar we landden.
Goed, eerst naar een kolonie waar naast ezelpinguïns ook skua's te zien zijn. Eentje doet zich net te goed aan zijn ontbijt: een jonge pinguïn. Zo gaat dat… De pinguïns weten overigens goed wat ze van de skua's te vrezen hebben. Af en toe probeert een skua in de kolonie te landen, maar druipt af na een schermutseling met veel snavels. Alleen een kuiken aan de rand van de kolonie kan prooi worden.
Naast de pinguïnkolonie zit een groep vrijgezellen skua's: hangjongeren die tegen elkaar opscheppen, dreigend aan komen vliegen en elkaar afbekken, af en toe een robbertje vechten. Achter de skua's ook hier een mooi uitzicht op het vasteland. Andre, betrouwbaar als barman en als wildlifespotter, wijst ons drie dwergvinvissen die zich even laten zien. Goed voor tenminste een mooie rugvin op de foto. 
De pinguïnkolonie bestaat uit meerdere groepen, op rotsen langs de zee en hoog op de rotsen verder landinwaarts. Regelmatig moeten we even wachten voor overstekende pinguïns, die van boven naar beneden en omgekeerd gaan. Prachtige gelegenheden voor foto's: de lessen van fotografen Wim en Jan komen goed van pas.
We lopen door naar de andere kant, voor een indrukwekkend uitzicht op bergen en gletsjers. Louis laat zien hoe de rotsen uit elkaar zijn gevroren. Maar het is er ook erg groen: de polen warmen op...
Tussen de middag varen we door het 'schilderachtige' Errera kanaal, en dat is geen woord teveel gezegd: majestueuze bergen en geweldige gletsjers tegen een stralend blauwe lucht. Jammer dat we moeten gaan eten, hoe lekker de lunch ook is.
Na de lunch gaan we naar de Argentijnse basis Almirante Brown. We mogen de basis betreden, langs de 'tourist way' die onder andere over planken op olievaten leidt. We klimmen daar een eind de berg op, voor een overzicht over Paradise Bay. Ook hier is het heel groen van de mossen. Andre vertelt dat het hier twee weken geleden nog wit zag van de sneeuw.
Dan een zodiac cruise door Paradise Bay, waar “de walvisvaarders een beschutte ankerplaats vonden, en daaraan heeft de baai haar naam te danken”. Als grapje “bestellen” we een zeeluipaard en een walvis. En… het wordt geregeld. Naast een paar krabbeneters krijgen we een prachtig zeeluipaard te zien, dat er inderdaad erg “lui” bij ligt. Verderop blijft er een tijd een dwergvinvis rond ons zwemmen, die regelmatig zijn rugvin laat zien, en op een gegeven moment zelfs onder de boot door zwemt. Als slotstuk nog een paar prachtige uitzichten op een van de imposante gletsjers.
Iedereen natuurlijk helemaal door het dolle heen.
Dat vraagt om een ontlading, en die komt bij de BBQ 's avonds, op het achterdek. Heerlijk, goed verzorgd door de uitstekende chefs, en goed verzorgd door het Russische hotelpersoneel, dat zoals gebruikelijk voor de muziek zorgt en de dans inleidt. Dat wij - nou ja, sommigen van ons - het initiatief tot dansen graag overnemen, spreekt voor zich. Toch zullen we morgen op een of andere manier wakker moeten worden, om kwart voor zes...
Hans Bergmans
Woensdag, 24 januari 2007
Om 6.00 uur al staan de meesten te kijken naar de doorvaart van het Lemaire Channel. Het uitzicht van de brug is schitterend. Plotseling worden we ook nog verrast door een bultrugwalvis met haar jong. Volgens de door Thika meegebrachte professionele fotografen is deze enigszins bewolkte dag ideaal voor de fotografie, de details komen dan nog beter uit. Een aantal van ons trotseert dan ook kou en wind en staat op de voorplecht foto’s te maken. Als we later de vele beelden doorspitten van een ieder, blijkt dat ze gelijk hebben: wat een genot!
Via het Lemaire Channel zijn we onderweg naar Petermann Island, het meest zuidelijke puntje van onze reis. Onderweg wordt de mist steeds dikker en bij de landing moet een flinke stoot van de scheepshoorn een paar verdwaalde zodiacs weer op het rechte pad brengen. Door het beperkte zicht hangt er een mysterieuze sfeer rond de kolonies adélie- en ezelpinguïns. Al meer dan 10 jaar doen wetenschappers hier onderzoek naar het broedsucces van de pinguïns.
Zodra iedereen terug is op de boot, lichten we het anker en zetten koers naar Pleneau Bay, beroemd om zijn ijsbergen. Deze baai wordt ook wel “het ijsbergenkerkhof” genoemd, omdat alle ijsbergen vastgelopen zijn op de bodem. De wind en het water hebben de meest onwaarschijnlijke vormen geboetseerd.
Het is onzeker of de zodiac cruise wel door kan gaan in verband met de mist, maar aan het einde van de lunch gaat het licht op groen. We worden getrakteerd op een enorme hoeveelheid zeeluipaarden. Die zijn altijd bijzonder en veel minder talrijk dan andere robben, dus we hebben erg veel geluk. We tellen er wel acht! De camera’s klikken op volle toeren, dus dat wordt weer nagenieten in de bar vanavond…
Maar ook aan deze tocht komt een einde en we gaan met de Molchanov weer door het Lemaire Channel op weg naar Port Lockroy. Onderweg gaat het souvenirwinkeltje van de Molchanov open. Je kunt wel merken dat de dames een week lang niet hebben kunnen winkelen; ze zijn er als de kippen bij.
Het is ondertussen tijd geworden om te eten. Aan tafel treffen we twee bewoners van Port Lockroy, die vanavond met ons mee-eten. Port Lockroy is het postkantoor van Antarctica. Na het eten zijn wij hún gast voor een bezoekje aan deze voormalige Engelse basis, nu een historisch monument van de Britten. Voor velen van ons - niet alleen de dames - de mogelijkheid even te snuffelen in het winkeltje dat zij runnen als enige inkomstenbron voor het behoud en onderhoud van deze unieke plek. Een extra reden om eens flink wat kaarten naar huis te sturen!
Tenslotte bezoeken we Jougla point, een broedplaats van blauwoogaalscholvers. Het is ondertussen elf uur in de avond en nog steeds is het licht buiten. Prachtig voor de fotografie en we genieten volop. Tot en met een laatste drankje aan de bar en dan snel naar bed. De foto's zullen even moeten wachten, want morgen is het weer vroeg dag.
Dit is in ieder geval het einde van weer een fantastisch mooie dag op Antarctica!
Albert Ellen
Donderdag, 25 januari 2007
Gisteravond is aangekondigd dat we om kwart voor vier (!) gewekt zullen worden voor de passage van het Neumayer Channel en het daar te verwachten panorama van bergen en gletsjers. Helaas, er wordt niet gewekt en inderdaad: een blik uit de patrijspoort maakt duidelijk waarom. Alleen het wateroppervlak direct naast het schip is nog net vaag zichtbaar door de mist. Gauw terug naar bed dus. Hoewel het ook om acht uur nog erg mistig is, gaat de staf de landingsplaats verkennen en geeft gelukkig al snel het vertreksein.
Ons laatste bezoek aan het vasteland van Antarctica begint heel bijzonder: sprookjesachtig, geheimzinnig, geen wind, dus heel glad water, mist die hier en daar tijdelijk dunner wordt en een korte blik op een met sneeuw bedekte bergtop toelaat.
Er zitten direct al ezelspinguïns en daar kan ik niet lang genoeg naar kijken: het sociale leven, de hebbelijkheden en onhebbelijkheden van individuele dieren (zoals het steentjes verzamelen - ook die van andere nesten - en de ruzie die dan volgt), de kuikens... Kortom, genoeg te zien en te genieten.
Langzaam trekt de mist op en uiteindelijk kunnen we de hele baai met de prachtige gletsjer bewonderen. Een aantal mensen wandelt zelfs een heel stuk de berg op om van het uitzicht te genieten. Ik blijf liever bij de pinguïns, die heel fotogeniek zijn - dus weer veel foto's gemaakt. We hopen natuurlijk dat er iets zal afkalven van de gletsjer die als zeer actief geldt, maar er vallen slechts wat kleinere brokken.
Uiteindelijk moeten we ons toch losrukken en terugkeren naar het schip, dat vervolgens verder vaart door het Errera Channel - bergen en ijs spiegelen in het gladde water… tot we weer in mist terechtkomen.
Het is nog grijs en wat mistig als we op Danco Island landen, maar het wordt in de loop van de middag steeds zonniger. Het uitzicht is fenomenaal: een blauwe baai met ijsbergen, omzoomd door steile, sneeuwbedekte bergen. Ook hier weer ezelspinguïns en ik verbaas mij er opnieuw over hoe deze kleine dieren met hun (voor het land) onhandige poten er een voorkeur voor hebben om hoog op de hellingen te nestelen.
Wij blijven beneden en vinden ook op dit niveau nog een eenzaam nest van steentjes, waar een pinguïn met twee nog heel kleine jongen op zit. Alle moeite van deze ouders is waarschijnlijk voor niets. De kuikens hebben heel slechte vooruitzichten: te laat geboren in een nest buiten de kolonie. 
Het is een heel rustige laatste landing waar we langzaamaan afscheid nemen van Antarctica. Even is er grote opwinding: een aantal mensen heeft een kleine dwergvinvis helemaal uit het water zien springen. We hopen dat het nog eens zal gebeuren, maar helaas, de walvissen laten zich niet meer zien. Tenslotte komt ook aan dit bezoek een einde en brengen de zodiacs ons terug naar de Professor Molchanov.
De volgende stop zal Ushuaia zijn. Maar eerst moeten we de Drake Passage nog oversteken, waar het vaker wel dan niet stormt. Dus pleisters plakken en pillen slikken tegen de zeeziekte, en toch ook hopen dat het een niet al te wilde overtocht zal worden - dat geldt tenminste voor de meeste passagiers en zeker ook voor mij.
Al terwijl we langs de Melchior Islands varen, waar we nog heel in de verte twee bultrugwalvissen zien, begint het schip meer te schommelen. En dat is voorlopig het laatste land dat we zullen zien... Drake Passage, here we come!!!
Margriet Jansz
